Depressieve gevoelens zijn, net als bijvoorbeeld pijn, moeilijk objectief vast te stellen. Hiervoor is altijd het verhaal nodig van de mensen zelf. Dit verhaal en de manier waarop het wordt verteld, hangt deels af van de omgeving, de sociale context.
De manier waarop mensen over hun depressieve klachten vertellen blijkt te variëren naar tijd en naar gender. Dit boek laat de sociale vormgeving van depressieve gevoelens zien in een specifieke situatie: de spreekkamer van de psychoanalyticus in de tweede helft van de vorige eeuw. Daarnaast wordt een tiental recenter gepubliceerde autobiografieën over depressie geanalyseerd. Depressie blijkt niet goed begrepen te kunnen worden als een strikt individuele ervaring. Het is nauw verweven met de situatie waarin en met de persoon aan wie over de depressieve gevoelens wordt gecommuniceerd.
De sociale vormgeving van depressie bevat stof tot nadenken voor hulpverleners die met depressieve cliënten te maken hebben, zoals huisartsen, psychotherapeuten en psychiaters. Onderzoekers op het gebied van de geestelijke gezondheid(szorg) kunnen hierin een historisch-sociologische belichting vinden van een problematiek die tot nu toe door psychologen en psychiaters wordt gedomineerd. De minder theoretische hoofdstukken van dit boek bevatten ten slotte belangwekkende informatie voor mensen die ooit zelf een psychotherapeut over hun problematische somberheid hebben verteld.
Jette Westerbeek (1953), sociologe, is als docent werkzaam aan de Universiteit Utrecht.
