Gemeente & Lokaal Bestuur

This research shows how a political system of consensus and accommodation relates to anti-establishment politics and vice versa. It demonstrates how adversarial politics can result in governing coalitions that are able to achieve results. In this way, this book offers insight not only for people with a general interest in the working of local politics, but also for municipalities facing similar dissensual political parties.

De eigen gemeente is het belangrijkste kader voor oordeelsvorming over de overheid want een gemeente is dichtbij en verantwoordelijk voor veel taken die burgers raken. Gemeenteraadsverkiezingen lijken daarom de ware bestuurskrachttest. Burgers vatten een oordeel over inhoud, omvang en gevolgen van geleverde prestaties samen in een stem. Toch schiet die test tekort. Daarom zijn aanvullende terugkoppelingsmechanismen nodig die iets zeggen over kwaliteit van overheidshandelen. Het nieuwste fenomeen is de bestuurskrachtmeting, die als vorm van spiegelen centraal staat in dit boek.

Recent developments in some countries suggest that the era of the citizen as a mere voter and as a customer of local services slowly has come to an end. Is the dominance of traditional models of representation and of New Public Management decreasing? Can this trend be observed in all Western European democracies?

Topambtenaren hebben volgens velen een grote invloed op het openbaar bestuur. Onzichtbaar en oncontroleerbaar zouden zij de dienst uitmaken en politici naar hun pijpen laten dansen. Traditioneel vormen ze daarom object van onderzoek voor bestuurskundigen en politicologen. Veel van dit onderzoek is gericht op het nationale niveau. Over topambtenaren op gemeentelijk niveau is dan ook veel minder bekend. Deze studie naar de gemeentesecretaris vult die witte plek in.

This book explores the reality of balancing central-local relations in the provision of basic services in Ghana. The author’s finding is that decentralization in practice in Ghana does not reflect the devolution objective specified by the country’s laws.

Veel politici, bestuurders en ambtenaren gaan ervan uit dat de inzet van interactief beleid vanzelfsprekend tot draagvlak leidt. Een veelvuldige en vroegtijdige dialoog met burgers, maatschappelijke instellingen en bedrijven levert immers meer steun op zo lijkt de redenering. Dat is natuurlijk een mooi uitgangspunt, maar gaat dat in de bestuurlijke praktijk wel echt zo? In welke gevallen gaat die redenering op? En welke wereld schuilt er eigenlijk achter het concept draagvlak?

In Het bestaansrecht van de Nederlandse gemeente zijn de besluiten van het College van Burgemeester en Wethouders in vier gemeenten over een periode van veertig jaar onderzocht. Hierbij is onder meer gekeken naar de betekenis van het rijk, de provincie, regionale lichamen en functionele bestuursvormen.

Burgers nemen de productie over van energie, voedsel, natuur, zorg, ontwikkelingssamenwerking, mobiliteit, veiligheid en nog veel meer. Als burgers eenmaal zelf aan de slag gaan in het publieke domein, dan zijn ze niet meer te stoppen. Waarom is dit van het grootste belang?

Gemeentebesturen besluiten steeds vaker tot samenwerking. Zij beseffen dat krachtenbundeling legio voordelen biedt. Zo verhoogt samenwerken de kwaliteit van dienstverlening en maakt het de uitvoering minder kwetsbaar. Samenwerken blijkt aantrekkelijk, vooral ook als de decentralisatie van taken vanuit het Rijk en de provincies naar gemeenten verder toeneemt. De vorm waarin en wijze waarop dergelijke samenwerkingsverbanden tot stand komen verschilt van geval tot geval. In de dagelijkse praktijk blijkt ook de mate van succes van deze krachtenbundelingen nogal wisselend te zijn. Dit boek levert een bijdrage aan de kennisdeling binnen het lokaal bestuur op het terrein van intergemeentelijke samenwerking.

Al zo lang men zich kon herinneren hadden de echte Amerongers de macht in hun dorp in handen. Als gevestigde groep konden zij de lokale regels en normen bepalen. Van de import werd verwacht dat die zich zou aanpassen. Datzelfde gold in Veenendaal. Hier was het de confessionele meerderheid die decennialang haar wil kon opleggen aan de niet-confessionele minderheid. ‘Zo werkt dat hier niet’, konden de gevestigde groepen zeggen tegen de ‘buitenstaanders’. Nu is dat plotseling voorbij. Hoe kon dit opeens gebeuren?