Eén van de kenmerken van digitale bestanden is dat het erg makkelijk is om een identieke kopie te maken van het origineel. Zo ook bij digitale boeken. Veel auteurs en uitgevers vrezen dan ook dat boeken, éénmaal in digitale vorm aangeboden, oneindig gekopieerd zullen worden.

Die vrees is deels terecht. Daarom zijn er partijen die systemen ontwikkelen die kopiëren tegen moeten gaan. Digital rights management (DRM) is daar een voorbeeld van. Door het toepassen van DRM kan een uitgever controle houden over de digitale content die wordt verkocht. Zo kan er middels DRM voor gezorgd worden dat elk ebook dat verkocht wordt maar op een beperkt aantal apparaten gezet kan worden.

In de praktijk blijkt echter dat geen enkel DRM systeem waterdicht is. Er zijn altijd wegen om de beveiliging te omzeilen. Het is dus onmogelijk om (illegaal) kopiëren tegen te gaan. Een elegante oplossing die niet technisch, maar sociaal van aard is, is Social DRM. Bij deze vorm van DRM wordt de naam van de koper in een ebook gezet, zodat later altijd achterhaald kan worden wie een illegale kopie van een boek heeft gemaakt.