Van oudsher zoekt de metafysica naar een allesomvattende visie op het bestaan, naar de fundamenten van het ware en het goede. In de loop van de moderne tijd is er in de filosofie steeds meer kritiek geuit op dit streven: is de mens niet te eindig en te historisch bepaald om zo hoog te kunnen reiken? Doet de metafysica niet denken aan de hubris (overmoed) van Icarus die naar de zon wilde vliegen en in zee stortte?
Jacques Derrida lijkt zich met zijn deconstructie van de metafysica aan te sluiten bij deze metafysicakritiek. Zijn visie is echter genuanceerder en dubbelzinniger. Transcendentie en inscriptie biedt zowel een toegankelijke inleiding in het werk van Derrida - met name zijn gedachten over ethiek en religie - als een originele uiteenzetting over de hubris van de filosofie en over Derrida's ambivalente verhouding to de metafysische traditie. Samen vormen deze ingrediënten een intrigerende verhandeling over de mogelijkheden en grenzen van het denken op het snijvlak van filosofie, theologie en ethiek.
